ဤေဆာင္းပါး၌ ကြၽန္ေတာ္ေရးလုိသည့္ အေၾကာင္းအရာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မည္ကဲ့သုိ႔ မတရားမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့သနည္း။ ယင္းမတရားမႈမ်ားကို မည္သုိ႔ တရားမွ်တေအာင္ လုပ္ၾကမည္ဆုိသည္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ တရားမွ်တေအာင္လုပ္သည္ဟု ဆုိရာတြင္ “ဘာေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္ခဲ့သည္ဆုိသည္” ကို ျပည္သူမ်ားကို ဖြင့္ခ်ၿပီး ျပည္သူ၏အဆံုး အျဖတ္ကို ခံယူနိုင္ဖို႔ လိုပါသည္။
သာသနာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ေျပာရမည္ဆုိလွ်င္ ဦးေနဝင္းက ဘုန္းႀကီးထုႏွင့္ ေက်ာင္းသားထုကို အလြန္ေၾကာက္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အအံုႀကီးကို ေဖါက္ခြဲဖ်က္စီးၿပီး ေက်ာင္းသားထုကို ဦးခ်ိဳးခဲ့သည္၊ ထုိ႔ေနာက္ သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္းေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ သံဃာ့မဟာနာယက အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းၿပီး အစိုးရက ေနာက္မွေန၍ ႀကိဳးကိုင္ခဲ့သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျမန္မာျပည္တြင္ ေလးငါးသိန္းခန္႔ ရွိသည့္ သံဃာထုႀကီးသည္ ညီညြတ္ခဲ့လွ်င္ စစ္အာဏာရွင္ကို အံ့တုႏိုင္သည္အထိ အင္အားရွိသည့္ အရည္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဦးသန္းေရႊႏွင့္ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔တို႔ လက္ထက္တြင္ သံဃာထုႏွင့္ မဟာနာယကဟု ခြဲျပီး ကစားလာခဲ့သည္။ မဟာနာယကအဖြဲ႕ကို ကား၊ ေျမ စသည့္ လွဴဘြယ္မ်ား လွဴဒါန္းၿပီး အစိုးရက ေျမွာက္စားသည့္အခါ မဟာနယကကိုယ္ေတာ္ၾကီးအခ်ိဳ႕ တရားေမ့ျပီး ေလာဘတက္ကာ အဝိဇၨာဖံုးလႊမ္း သြားေတာ့သည္။ အစိုးရက သာသနာ့ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေဆာင္ခ်ီးေျမွာက္ျပီး လာဘ္ထိုး ေျမွာက္ပင့္သည့္အတြက္ မဟာနာယကမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကို ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခံရေသာ္လည္း ႏွဳတ္ဆိတ္ေနၿပီး သကၤန္းခြ်တ္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့ၾကသည္။ အဆိုးဆံုးမွာ ျပည္သူ႔ဖက္က ရပ္တည္ျပီး ဗုဒၶတရားဓမၼကို ေဟာၾကားခဲ့သည့္သံဃာေတာ္မ်ားကို တရားေဟာခြင့္ပိတ္ပင္သည့္အထိ အတင့္ရဲလာခဲ့သည္။ အစိုးရကို ေျဗာင္ဖါးလာသည့္ အဆင့္ေရာက္လာခဲ့ျခင္းသည္ သာသနာတည္တံ့ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ အလြန္ အႏၱရာယ္ႀကီး ပါသည္။
မၾကာခင္က တာေမြရွိ မဟာသႏၱိသုခဗုဒၶသာသနာျပဳ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သာသနာေရးဆိုင္ရာ ေတြ႔ဆံုရွင္းလင္းပြဲကို ၂၀၁၄ ခုႏွစ္၊ ၃ လ၊ ၂၅ ရက္ အဂၤါေန႔၌ မဟာသႏၱိသုခေက်ာင္းအတြင္းရွိ ဆြမ္းစားေဆာင္၌ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုပြဲကို ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး၊ ဦးပါေမာကၡ၊ ဦး၀ီရသူ စသည့္ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္ အပါး ၃၀၀ ခန္႔ႏွင့္ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုဇင္၀ိုင္း၊ ကိုမိုးသီးဇြန္စေသာ တပည့္ဒကာ၊ ဒကာမမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ေက်ာင္းပိုင္မဟုတ္ေသာ မဟနဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးကို မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ ထြက္ခြာေပးရန္ ျခိမ္းေျခာက္ႏွင္ထုတ္သည့္စာကို ထုတ္ျပန္ခဲ့ျခင္းအေပၚ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးက မဟာသႏၱိသုခ ဗုဒၶသာသနာျပဳ ေက်ာင္းတိုက္မွ မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ ထြက္ခြာေပးႏိုင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ မတရားေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ေက်ာင္းတိုက္ကို သိမ္းပိုက္ပါက တစ္ႏိုင္လံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးစႏၵာသီရိမွ ေျပာဆိုခဲ့သည္။
ေနာက္ခံသမုိင္း
မဟာသႏၱိသုခဗုဒၶစင္တာသာသနာျပဳေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္ တာေမြျမိဳ႕နယ္၊ နတ္ေခ်ာင္းရပ္ကြက္ ေျမ ၂ ဧက ေပၚတြင္ တည္ရွိၿပီး ၁၉၉၆ ခုႏွစ္တြင္ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး၏အမည္ႏွင့္ ဂရန္ေပါက္ျပီးျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးမွ ေဒၚလာတစ္သိန္း တစ္ေသာင္းငါးေထာင္၊ စကၤာပူရွိ ဆရာေတာ္တပည့္ ဦးတိေလာကမွ ေဒၚလာတစ္သိန္း၊ ေလာ့စအိမ္ဂ်ယ္လစ္ရွိ တပည့္ ဦးသုဒၶရမွ ေဒၚလာတစ္သိန္း၊ ပီနန္မွ ဒကာမမ်ားမွ ေဒၚလာတစ္သိန္း ထည့္ဝင္ၾကျပီး ျပည္တြင္းရွိ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားက ဗုဒၶဘာသာကို ကမၻာလွည့္သာသနာျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ သံဃာ့တကၠသိုလ္ၾကီး ေပၚေပါက္လာရန္ က်ပ္သန္းႏွင့္ ခ်ီ၍လွဴဒါန္းၾကျခင္းသည္ ဗုဒၶသာသနာကုိ ကမၻာတြင္ ျပန္႔းပြားလာေစရန္အတြက္ ျဖစ္သည္။
ထိုဆယ္ထပ္ေက်ာင္းၾကီးတြင္ ဓါတ္ေလွကားႏွစ္စင္းႏွင့္ ေခတ္မွီစြာ တည္ေဆာက္ထားသည္။ မူလရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သံဃာတကၠသိုလ္ၾကီးတည္ေထာင္ျပီး ဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းပ်္ိဳမ်ားကို ပရိယတၱိ၊ ပရိပတၱိတို႔ကို ႏိုင္ငံျခားစံခ်ိန္မွီ သင္ၾကားေပးရန္ႏွင့္ နိုင္ငံျခားဘာသာရပ္မ်ားကိုပါ သင္ၾကားေစျပီး ေက်ာင္းသင္တန္းဆင္း သံဃာေတာ္မ်ား ကမၻာအႏွံ႔ သာသနာျပဳနိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ျပီး တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းတြင္ ေခတ္မွီကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းမ်ား၊ တရုတ္၊ အဂၤလိပ္၊ စပိန္၊ ျပင္သစ္ဘာသာမ်ား သာသနာျပဳလိုသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားရွိ ဘာသာရပ္မ်ားကို အျမင္က်ယ္ က်ယ္ျဖင့္ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိရွိ သင္ၾကားေစခဲ့ျပီး ဆြမ္းကြမ္းမွအစ အစစအရာရာ ျပည့္စံုစြာေပး ထားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္အနီးအနားရွိ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားမွ ရဟန္းပ်ိဳ ၂၀၀၀ မွ ၃၀၀၀ အထိ လာေရာက္ပညာသင္ၾကားေနသည့္ သာသနာ့တကၠသိုလ္တြင္ ေခတ္ပညာတတ္ရဟန္းပ်ိဳမ်ား မ်ားလာလွ်င္ သူတို႔အစိုးရကို ျခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား ရွိလာနိုင္သည္ဟုယူဆၿပီး ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က သိမ္းပိုက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ သံဃာမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီးသို႔ ယာယီလႊဲေျပာင္းၿပီး ေပးခဲ့သည္။
သံဃာ့မဟာနာယကအဖြဲ႔ကို ေခါင္းတပ္ၿပီး သာသနာေရးဌာနအၾကံေပး ဦးအံ့ေမာင္ႏွင့္ သာသနာေရးဝန္ၾကီး ဦးဆန္းဆင့္တို႔၏ သေဘာတူခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ သာသနာေရးရည္မွန္းခ်က္ၾကီးစြာထားသည့္ ထိုအေဆာက္အအံုကို မဂၤလာေဆာင္ခန္းမအျဖစ္ ငွားစားျခင္း၊ ထို႔ထက္ဆိုးဝါးစြာ ကာရာအိုေက အခန္းမ်ားငွားရမ္းျခင္း အထိ အတင့္ရဲစြာ စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းလာခဲ့သည္။ ထိုငွားရမ္းခမွာ တစ္ႏွစ္လွ်င္ သိန္း ၅ ေထာင္က်ပ္ အထိရရွိေနသည့္အတြက္ သာသနာေရးဝန္ၾကီးဌာနမွ လက္မလႊတ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနသည္ဟု ယူဆသည္။ သံဃာမဟာနာယကအဖြဲ႔ၾကီးမွ အခ်ိဳ႕သံဃာမ်ားသည္ လာဘ္လာဘကို ေမြ႔ေေလ်ာ္ေနၿပီး မူလပိုင္ရွင္ ပီနန္ဆရာေတာ္ၾကီးလက္သို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္လည္မေပးအပ္လိုဘဲ သာသနာေရးဝန္ၾကီးရံုး၏ အလုိကိုလိုက္ျပီး သေဘာတူခဲ့သည့္အတြက္ ဝန္ၾကီးဌာနမွ ပီနန္ဆရာေတာ္ၾကီးအား ေက်ာင္းတိုက္မွ မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ ဆင္းေပးရန္ အမိန္႔ထုတ္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ပီနန္ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ေငြေၾကး မပူပင္ရ ေလာက္ေအာင္ လွဴတန္းသည့္ ဒကာဒကာမမ်ား ႏွင့္ျပည့္စံုသည့္ ဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္သည္။ ေရႊဝါေရာင္ အေရးအခင္းတြင္ တက္ၾကြစြာအားေပးၿပီး အေမရိကႏိုင္ငံတြင္ ကြယ္လြန္သြား ရွာျပီ ျဖစ္သည့္ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီး ဦးေကာဝိဒႏွင့္အတူ သာသနာ့ေမာလိအဖြဲ႔ၾကီးကို တည္ေထာင္ေပးခဲ့သည့္ အျပင္ ဗုဒၶဘာသာ သံဃာေတာ္မ်ားဖက္မွ အျမဲရပ္တည္ေပးခဲ့သည့္ ဆရာေတာ္ၾကီး ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ ဆႏၵမွာသူ၏ မူလရည္ရြယ္ထားသည့္ သံဃာ့တကၠသိုလ္ၾကီး ျဖစ္ေပၚလာေရးသာျဖစ္သည္။ ထိုအေဆာက္ အအံုၾကီးကို ကိုယ္က်ိဴးရွာ စီပြားေရးလုပ္ရန္မဟုတ္ဘဲ သာသနာျပဳရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ေဆာက္လုပ္ထားျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလြန္ၾကည္ညိဳေလးစားထိုက္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး၏ တရားမွ်တစြာေတာင္းဆိုမႈကို အစိုးရက မည္သုိ႔တံု႔ျပန္မည္ဆိုသည္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရမည္ျဖစ္သည္။
သံဃာ့မဟာနာယကအဖြဲ႔ၾကီးမွ အစိုးရလုပ္ရပ္ကိုဆန္႔က်င္သည့္အတြက္သိမ္းပိုက္ခဲ့သည့္ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားအထဲမွ ထင္းရွားေသာေက်ာင္းတိုက္မ်ားမွာ-
ၾကည့္ျမင္တိုင္ျမိဳ႕နယ္ သာဓုပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ ပန္းပဲတန္းျမိဳ႕နယ္ မဟာသိမ္ေတာ္ၾကီးႏွင့္ ရန္ကင္းမဂၢင္ေက်ာင္းတိုက္တို႔ ျဖစ္သည္။
(၂) စက္ရံုအလုပ္ရံု အိမ္ျခံေျမ၊ တိုက္ခန္းမ်ားကို တရားသိမ္းပုိက္မႈ
ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရလက္ထက္၌ စစ္ဗိုလ္မ်ားက သူတို႔စစ္ေခါင္းေဆာင္က ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ႏွင့္ သြားမည္ဆိုသည့္ အခါ ဘာမွန္း ညာမွန္းမသိ၊ ဘဲ “လစ္”လုိက္ၾကသျဖင့္ ျပည္သူပိုင္စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ား ခါလီျဖစ္ၿပီး အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ယိုးဒယား၊ မေလးရွား၊ လာအိုႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ျမန္မာနိုင္ငံလုပ္ အဝတ္အထည္၊ ႏိုင္လြန္၊ စာအုပ္စာေရးကိရိယာ တင္ပို႔ေနသည့္ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ား ပိတ္ကုန္ၾကသည္။ ယင္းေခတ္က ဟံသာေအးႏိုင္လြန္၊ ၾကက္ဆင္ဖဲထီးႏွင့္ ပိုင္းေလာ့ေဖါင္တိန္စက္ရံုမ်ားသည္ ထုတ္ကုန္မ်ားကို ျပည္တြင္းတြင္မက ျပည္ပကိုပါ တင္ပို႔ရသည့္စက္ရံုမ်ား ျဖစ္သည္္။ ထိုစက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ား အကုန္ပိတ္ကုန္ၿပီး မလည္ပတ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။ အလုပ္သမားမ်ား အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ အလုပ္ရွင္မ်ားကို အရင္းရွင္တံဆိပ္ကပ္ျပီး အပုတ္ခ်ခဲ့ေသာ မဆလပါတီ၏ တင္းျပည့္ပါတီဝင္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ယေန႔တြင္ သူတို႔ရွဳံခ်ခဲ့ေသာ အရင္းရွင္ ၾကီးေတြျဖစ္လွ်င္ျဖစ္ မျဖစ္လွ်င္လည္း သူတုိ႔ေမြးထားသည့္ ခရိုနီမ်ား၏ေဝစုႏွင့္ သန္းၾကြယ္သူေဌးၾကီးမ်ား ျဖစ္ေနၾကျပီ။
ယခုအခါ သူတို႔ အပုတ္ခ်ထားသည့္ ျပည္ပအရင္းရွင္ေတြကို “လာပါယူပါ” ႏွင့္ နိုင္ငံတြင္း၌ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ားကုိ တည္ေဆာက္ဖို႔ လက္ယပ္ေခၚေနၾကေသာ္လည္း တခ်ိန္က သူတို႔မတရား သိမ္းပိုက္ ထားခဲ့ေသာ ျပည္တြင္းစက္မႈလုပ္ငန္းပိုင္ရွင္မ်ား၏ ပုိင္ဆိုင္မႈမ်ားကုိမူ ယေန႔အထိ ျပန္မေပးေသးေခ်။ ျပန္မေပးသည့္အျပင္ ယင္းလုပ္ငန္းပုိင္ရွင္မ်ားထဲတြင္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားပါဝင္ၿပီး ယင္းတုိ႔သည္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ အျပီးထြက္သြား သူမ်ားဆိုလွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ခြဲေဝယူၾက ေအာက္ေဈးႏွင့္ ျဖတ္ယူျပီး ေပါက္ေဈးႏွင့္ ျပန္ေရာင္းၾကၿပီး ေဝစားမွ်စား လုပ္ခဲ့ၾကသည္ လုပ္ေနစဲျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားသား ျပန္သြားသူမ်ား၏ျခံေျမမ်ားသည္ ယေန႔အခ်ိန္၌ အေခ်ာင္ရခဲ့ရင္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းသန္းၾကြယ္သူေဌးၾကီးေတြျဖစ္သြားနိုင္သည္ကုိ အမ်ားအသိပင္ျဖစ္သည္။ စက္ရံုအလုပ္ရံု ပိုင္ရွင္မ်ားက အလုပ္သမားေတြကို ဂုတ္ေသြးစုပ္ေနၾကသည္ဟု ေဝဖန္အပုတ္ခ်ခဲ့သည့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ယေန႔အခ်ိန္၌ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ားသာမက လယ္သမားမ်ားပင္ အတင္းအဓမၼ ေရႊ႕ေျပာင္းေပးရသည့္ အေျခအေနျဖစ္ေအာင္ ျပည္သူမ်ားကုိ ဂုတ္ေသြးတင္မက ေျခေထာက္ေသြးပါ ေဖါက္ၿပီး ညွစ္ထုတ္ယူ ေနၾကျခင္းသည္ အလြန္မတရားသည့္လုပ္ရပ္ျဖစ္သည္။
ယင္းမတရားမႈမ်ားကို တရားမွ်တမႈရွိေအာင္ လုပ္ႏိုင္ျခင္းက အမ်ားျပည္သူျမင္ႏိုင္ေအာင္ အစုလိုက္ အေထာက္အထားမ်ားႏွင့္ အမႈတစ္ခုခ်င္း ဖြင့္ခ်ျပၿပီး အစိုးရကို အမ်ားေရွ႕၌ ဆံုးျဖတ္ေစျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ဟု ထင္သည္။ ျဖစ္သင့္သည္မွာ ျပည္ပက ႏိုင္ငံျခားသား လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကုိေတာ့ လက္ယပ္ေခၚေနခဲ့လွ်င္ ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းရွင္ေတြထံမွ မတရားသိမ္းထားသည့္ ျခံေျမႏွင့္ စက္ရံုမ်ားကိုလည္း အရင္ဦးစားေပး ျပန္လည္ေပးဖုိ႔ ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ပစၥည္းလည္း မဟုတ္သလို ယခင္ မဆလလက္ထက္က မတရားလုပ္ထားသည္ကုိ သိလ်က္ႏွင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျခင္းသည္ မျဖစ္သင့္သည့္ ကိစၥ ျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ကထည္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့သည့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၏ အျဖစ္အပ်က္မွန္တခုကို အမ်ားျပည္သူ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရန္ တင္ျပလိုက္ပါသည္။ တခ်ိန္က ပိုင္းေလာ့ေဖါင္တိန္ အလုပ္စက္ရံုႀကီးသည္ ဂ်မားလမ္းတြင္ရွိၿပီး အလုပ္သမားမ်ားစြာႏွင့္လည္ပတ္ေနေသာေဖါင္တိန္ႏွင့္မွင္ထုတ္လုပ္သည့္စက္ရံုႀကီးျဖစ္သည္။ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးၾကီး ေဒၚခင္ျပံဳးက ပိုင္ဆိုင္ျပီး ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီစစ္အစိုးရက ၁၉၆၉ ခုႏွစ္တြင္ စက္ရံုၾကီးကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းခဲ့သည္။
ထိုစက္ရံုတည္ရွိရာ အမွတ္ (၉/စီ) ဗိုလ္ခ်ိဳလမ္း (ယခင္ဂ်မားလမ္း) ေျမကြက္အေဆာက္အအံုသံုးလံုးကို ေလလံပစ္လွ်င္ မူလပိုင္ရွင္ကုိ အသိေပး ဦးစားေပးညွိဳႏွိဳင္းမည္ဟု ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာထဲ၌ (၁၃- ၂- ၂၀၁၁) ေန႔ ရက္စြဲျဖင့္ ေၾကညာခဲ့ေသာ္လည္း မူလပိုင္ရွင္ျဖစ္သူက မိမိပိုင္ေျမကို ေလလံျပန္ဆြဲသည့္အခါ မေပးဘဲ ထားခဲ့ပါသည္။ ထို႔ျပင္ ပုဇြန္ေတာင္ျမိဳ႕နယ္ အမွတ္(၂) ရပ္ကြက္ အေနာ္ရထာလမ္း အမွတ္ ၅၅/၆၃ အေဆာင္အအံု၏ အခန္း(၇) ႏွင့္ အခန္း (၈) တို႔ကို မူလပုိင္ရွင္အား ျပန္လည္ေပးအပ္သည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း သမဝါယမမွ တရားမဝင္ ငွားရမ္းထားၿပီး သမဝါယမဝန္ၾကီးထံ ပုိင္ရွင္မွ ထပ္ခါတလဲလဲ တင္ျပေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးတြင္ ႏိုင္ငံပိုင္ပစၥည္းမ်ားအား ပုဂၢလိကပိုင္ျပဳလုပ္ေရးေကာ္မရွင္ႏွင့္ သမၼတရံုး၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ရရွိမွသာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္လာသည္ဟု သိရသည္။
သို႔ရာတြင္ သမဝါယမဝန္ႀကီးဌာနက ထိုအခန္းမ်ားကို ႏိုင္ငံပိုင္ပစၥည္းမ်ားအား ပုဂၢလိကပိုင္ျပဳလုပ္ေရးေကာ္မရွင္သို႔ အပ္ႏွံထားျခင္းမျပဳဘဲထားသျဖင့္ ယင္းေကာ္မီရွင္က မည္သို႔မွ် ပါဝင္ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ျခင္းမရွိဘဲ ေျမာေနခဲ့သည္။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသည့္အေၾကာင္းမွာ သမဝါယမ ဝန္ၾကီးဌာနမွ အထက္တန္းအရာရွိႀကီးတစ္ဦးဦးက ေမာင္ပိုင္စီးနိုင္ရန္ ၾကံစည္ေနျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု သံုးသပ္သည္။ အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ခုသည္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားႏွင့္တကြ ပိုင္ရွင္ရွိေနပါလ်က္ႏွင့္ ပုဂၢလိကပိုင္လုပ္ငန္းရွင္မ်ားထံမွ ေသနတ္ျပ (ဓါးျမတိုက္) လုယူျပီးေနာက္ ျပန္မေပးလိုဘဲ ေမာင္ပိုင္စီးလိုသျဖင့္ မိမိ ပစၥည္းကို အျခားသူမ်ားႏွင့္ ေလလံျပိဳင္ဆြဲခိုင္းျပီး ေလလံအမ်ားဆံုးေပးႏိုင္သူထက္ မူလပိုင္ရွင္မွ ပုိေဆာင္းေပးလွ်င္ ျပန္ေပးမည္ဟု သတ္မွတ္ထားျခင္းမ်ားလည္းရွိေၾကာင္း သိရသျဖင့္ ထိုသူမ်ားသည္ လူမွဟုတ္ပါေလစဟု ေတြးမိ ပါေတာ့သည္။
ျဖစ္သင့္သည္မွာ မူလပိုင္ရွင္မ်ားကို ေရွာေရွာရွဴရွဴ ျပန္ေပးလိုက္ယံုပင္ျဖစ္သည္။ မူလပိုင္ရွင္က သူ႔ပစၥည္းကိုအေပါင္ထားသည္ဆိုလွ်င္ ျပန္ေရြးယူရမည္မွာ သဘာဝက်ေသာ္လည္း မိမိသေဘာမတူပါဘဲလ်က္ လုယူသြားခံရသည့္ ကိုယ္ေျမကိုယ္စက္ရံုကို ေလလံဆြဲ၍ ျပန္ဝယ္ယူရဦးမည္ဆိုသည္မွာ ကိုယ္ခ်င္းစာ စိတ္မရွိေသာ လူ႔တိရစၦန္မ်ား၏ လုပ္ရပ္သာျဖစ္သည္။ ဤအေၾကာင္းအရာမွာ စာရြက္စာတမ္း အေထာက္အထား ခိုင္ခိုင္လံုလံုရွိေသာ အမႈကိစၥမ်ားထဲမွ ဆြဲထုတ္လိုက္သည့္ မတရားမႈတစ္မႈသာ ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ့သို႔ မတရားမႈေျမာက္မ်ားစြာရွိေနေသးသည္။ ထိုမတရားလုပ္ခဲ့သူမ်ား မိမိမေတာ္ေလာဘျဖင့္ရထားေသာ လက္ရွိသူတို႔၏ အိမ္ယာမ်ားကို သိမ္းပိုက္ျပီး ေလလံျပန္ဆြဲျပီး ယူပါဆိုလွ်င္ မည္သို႔ခံစားရမည္နည္း။
ေနာက္ဆံုးတင္ျပခ်င္သည္မွာ အေမရိကန္နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးရံုႀကီးကို စစ္ရံုးႏွင့္မလြတ္၍ ဆိုျပီးစစ္တပ္မွ သိမ္းယူခဲ့မႈ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ စစ္ရံုးခ်ဳပ္ေနျပည္ေတာ္သို႔ ေရႊ႕သြားေသာအခါ ထိုအမ်ားျပည္သူ အားကိုးရသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ရွိ ေဆးရံုၾကီးကို မက္စ္ေဇာ္ေဇာ္အားေပးလိုက္သည္ဟု သိရသည္။ ေဆးရံုအထူးလိုအပ္ေနေသာ လူဦးေရတုိးလာေနသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ႀကီးတြင္ ယင္းကဲ့သို႔ ေခတ္မွီေဆးရံုမ်ိဳး မလိုအပ္ေပဘူးလား ျပည္သူအတြက္ မရွိသင့္ေပဘူးလား၊ မူလပိုင္ရွင္မ်ားသို႔ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားျဖစ္ေစ ျပည္သူဝန္ေဆာင္မႈအတြက္ ျပန္မေပးသင့္ေပးဘူးလား။ မက္စ္ေဇာ္ေဇာ္ကို မသိပါ၊ မုန္းတီးျခင္းလည္း မရွိပါ သို႔ရာတြင္ ျပည္သူ႔က်န္းမာေရးသည္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ပိုင္ဆိုင္မႈထက္ပို၍ အေရးႀကီးသျဖင့္ မူလနားႏွာေခါင္းေဆးရံုႀကီးကို ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ခြင့္ ေပးသင့္ေၾကာင္းႏွင့္ မတရားသိမ္းပိုက္ထားေသာ လယ္ယာျခံေျမ၊အိမ္ယာ၊ ေက်ာင္း၊စက္ရံုမ်ားကို မူလပိုင္ရွင္မ်ားသို႔ တရားမွ်တစြာျဖင့္ ျပန္လည္ေပးအပ္ပါက အဓမၼမႈမ်ား ကြယ္ေပ်ာက္ျပီး တရားဓမၼမ်ား ပြားမ်ားလာပါလိမ့္မည္။
နိဂံုးအားျဖင့္ ျပည္တြင္းစက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းခဲ့သည့္ ေပၚလစီအမွားေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ ျပည္တြင္းကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ေဇာက္ထိုးက်ဆင္းခဲ့ျခင္းကို ျပင္သည့္အေနႏွင့္ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကို အားေပးလာခဲ့သည္။ ျပည္ပရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားကို ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။ အဓိက ျပဳလုပ္ရမည္မွာ ထိုအမွားေၾကာင့္ နစ္နာခဲ့ရသည့္ ျပည္တြင္းရွိလုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို ျပန္လည္ဝယ္ယူစရာမလိုဘဲ ျပန္ေပးျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ထိုသူမ်ားကို အစိုးရက ေတာင္းပန္သင့္သည္။ တတ္ႏိုင္လွ်င္ေလ်ာ္ေၾကးပါျပန္ေပးသင့္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရသည္ စစ္အစိုးရ အသြင္ေျပာင္းအစိုးရျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းပိုင္ရွင္မ်ား၏ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို ျပန္မေပးဘဲ ျပည္ပမွလာေရာက္သူမ်ားကုိသာ ေမွ်ာ္ေနျခင္းသည္ အေမေက်ာ္ေဒြးေဒၚလြမ္းေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းကိုလည္း အားေပးဖို႔လိုသည္။
ထို႔အတူ သာသနာေရးကိစၥတြင္နိုင္ငံေရးလုပ္ပါသည္ဟုဆိုၿပီး သံဃာ့မဟယနာယကအမည္သံုး၍ သိမ္းပိုက္ ထားေသာ ေက်ာင္းမ်ား စာသင္တိုက္မ်ားကိုလည္း ပြင့္လင္းလာေသာေခတ္တြင္ ႏိုင္ငံေရးသည္ႏိုင္ငံ့အေရး၊ ႏိုင္ငံ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ျဖစ္သျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း ပါဝင္ေဆြးေႏြးခြင့္ရွိရမည္ ျဖစ္သည္။ ထိုႏိုင္ငံေရးအရ ညစ္ပတ္သိမ္းဆည္းထားေသာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ေပးအပ္ဖို႔ လိုေပသည္။ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရသည္ (Revolution) ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ၿပီးတက္လာေသာ အစိုုးရမဟုတ္ေခ်။ စစ္အစိုးရမွ တျဖည္းျဖည္း အသြင္ေျပာင္းလဲလာေနေသာ (Evolution) အသြင္ေျပာင္းအစိုးရသာျဖစ္သျဖင့္ ယခင္စစ္အစိုးရမ်ား၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို တာဝန္ခံ၍ တရားမွ်တစြာ ေျဖရွင္းေပးဖို႔လိုသည္။ သို႔မွသာ သူတို႔ေပၚလစီျဖစ္သည့္ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲျခင္း (Evolution) ေပၚလစီေအာင္ျမင္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက ေတာ္လွန္ေရး (Revolution) အသြင္ေပၚေပါက္ လာႏိုင္မည္ျဖစ္သည္ဟု သံုးသပ္သည္။ အစစ္အမွန္ျငိမ္းခ်မ္းေရးရခ်င္သလား။ တရားမွ်တစြာ ျပဳလုပ္ပါ။ အားလံုးအဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မည္။
ထြန္းေအာင္ေက်ာ္ (၇၄ မ်ဳိးဆက္)
Credit : http://www.dawnmanhon.com/2014/04/blog-post_28.html#sthash.uLX307CP.dpbs
.jpg)
