အလုိဗ်ာ။ ေခါင္းစဥ္ၾကည့္ၿပီး လန္႔လည္းမသြားၾကပါနဲ႔ဦး။ က်ဳပ္စကားဆံုးတဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ့္လူတို႔ အလိုလုိ သေဘာေပါက္သြားၾကမွာပါေလ။ ဒီလိုဗ် ဒီလို။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္က က်ဳပ္သိပ္ႀကိဳက္မိသြားတဲ့ သတင္း ကေလး တစ္ပုဒ္ရွိသဗ်။ ကိုယ့္လူတို႔လည္း သတိထားမိ လုိက္မွာပါ။ တျခားဟုတ္ပါ႐ိုးလားဗ်ာ။ ထိုင္းႏိုင္ငံက လယ္သမားေတြ သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္ကို ပိတ္ဆို႔မယ့္ သတင္းပါပဲ။ အႏွီလိုႀကံဳး၀ါးၿပီးသကာလ ထြန္စက္ေတြနဲ႔ စီတန္းၿပီးခ်ီတက္လာၾကတဲ့ လယ္သမားေတြကိုျမင္ၿပီး က်ဳပ္ရဲ႕ ဘ၀င္မွာ ၿပံဳးစိစိ ႏွစ္သက္သေဘာက်ျဖစ္ခဲ့ရသဗ်။
ႏို႔ ..ထိုင္းႏုိင္ငံက လယ္သမားေတြ သူ႔ဟာသူ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဘန္ေကာက္ကို ခ်ီတက္သြားတဲ့ဥစၥာ။ က်ဳပ္က ဘာသေဘာ က်စရာရွိသတုံး။ အေနသာႀကီးပဲဟာ ဘာညာနဲ႔ ဘစီကို ေမးခြန္းထုတ္စရာရွိတာေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ့္ သေဘာမက် မရွိရမွာလဲဗ်ာ။ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ အနီေရာင္သုတ္ထားတဲ့ ထြန္စက္ႀကီးေတြနဲ႔ ညီၫြတ္စြာ ခ်ီတက္လာတဲ့ ထိုင္းလယ္သမားအင္အားစုႀကီးဟာ အစိုးရအဖဲြ႕ကို ကိုင္လႈပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ခင္ဗ်။ ေနာက္ဆံုးမွာ အစိုးရက ညိႇႏႈိင္းသေဘာတူညီခ်က္ရလိုက္လို႔မို႔ ေလဆိပ္ကိုပိတ္ဆို႔မယ့္ကိစၥကို ပယ္ဖ်က္ၿပီး ေနရပ္ျပန္ခဲ့ ၾကတယ္ဗ်ာ။
သူတို႔ ထိုင္းလယ္သမားေတြ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး ဆႏၵျပမယ္ဆိုတဲ့ကိစၥကလည္း က်ဳပ္တုိ႔ဆီနဲ႔ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ ခင္ဗ်။ သူတို႔က အစိုးရဘက္က ေပးေခ်ရန္ရွိတဲ့ စပါးအေႂကြးေတြ မရေသးလို႔ဆုိပဲ။ အစိုးရက အေႂကြး မဆပ္ေတာ့ ထိုင္းလယ္သမားေတြ ေဒါသထြက္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ကြာျခားတာတစ္ခုက ထိုင္းအစိုးရကလည္း ဒီကိစၥကို အေရးတယူရွိတယ္ခင္ဗ်။ ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းပဲေဆာင္ရြက္တယ္။ မၾကာမတင္လာမည့္ သီတင္းပတ္ေတြအတြင္းမွာ က်န္ရွိေနတဲ့ အေႂကြးေငြမ်ားကို လယ္သမားမ်ားအား ေပးေခ်သြားပါမယ္တဲ့။ က်ဳပ္တို႔ဆီနဲ႔မ်ား ကြာျခား ခ်က္ကေတာ့ဗ်ာ။ အံ့ၾသစရာ။
ဘယ္ႏိုင္ငံက လယ္သမားပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ လယ္သမားသားသမီးျဖစ္တဲ့ ဘစီတို႔အေနနဲ႔ကေတာ့ အခုလို လယ္သမားေတြက အစိုးရအေပၚ တစ္ကြက္မွ်သာပဲျဖစ္ပါေစ ေအာင္ပဲြခံလိုက္ႏိုင္တာကို သိပ္ကို အားရတယ္။ အားက်တယ္ဗ်ာ။ အခုဆိုရင္ အမ်ားအားလံုးသိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္း က်ဳပ္တို႔တုိင္းျပည္မွာ လယ္ေျမသိမ္းယူတဲ့ကိစၥနဲ႔ ေနာက္ဆက္တဲြ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ျပႆနာေတြဟာ ပြက္ေလာကို ထေနတာပဲ မဟုတ္လား။
ခုနကေျပာခဲ့တဲ့ ထုိင္းလယ္သမားေတြ အစိုးရဆီက စပါးအေႂကြးမရတဲ့ အျဖစ္ေလာက္မ်ားေတာ့ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာလယ္သမားေတြက သနားတယ္။ ဒီမွာ အစိုးရက ေျမပါသိမ္းသြားလို႔မို႔ လုပ္စရာလယ္၊ ေနစရာေျမေတာင္ မရွိေတာ့တဲ့ဘ၀ေတြ။ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္ အစုိးရသစ္တက္လာၿပီးကတည္းက က်ဳပ္တို႔လယ္သမားေတြ လမ္းေပၚထြက္ဆႏၵမျပတဲ့ေန႔ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲဗ်ာ။ သတင္းစာေတြထဲမွာ လယ္သမားေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ပတ္သက္ရာ သတင္းမပါတဲ့ေန႔ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္တစ္လႊား ေျမသိမ္းခံလယ္သမားေတြရဲ႕ အသံေတြဟာ အခုအခ်ိန္မွာ ဆူညံျမည္ဟည္း က်ယ္ေလာင္ေပါက္ကဲြ ေနဆဲပဲခင္ဗ်။
ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္မွာေတာ့ လယ္သမားေတြရဲ႕အန္တုအံုႂကြ တြန္းလွန္ဆႏၵျပပဲြေတြကေတာ့ ရပ္မသြားဘူး။ အာဏာပိုင္အခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေျမသိမ္း၊ ရြာဖ်က္၊ ဇာတ္လမ္းေတြကလည္း ဆက္လို႔သာျဖစ္ၿမဲပဲ။ ဒီၾကားထဲ က်ဳပ္တို႔အစိုးရက ေစတနာဗရပြနဲ႔ လယ္သမားအက်ဳိးစီးပြား ျမႇင့္တင္ကာကြယ္ေရးဆိုတဲ့ အဖြဲ႕ ကေလးမ်ားေတာင္ ဖဲြ႕ေပးလိုက္ေသးဗ်။ ႏို႔ေပတဲ့ သိတယ္မဟုတ္လား။ ျမန္မာ့လယ္သမားေအာက္ေျခမွာ ျပားၿမဲျပားလ်က္သာပဲ။
သို႔ျဖစ္လို႔မို႔ က်ဳပ္တို႔လယ္သမားေတြ ဆႏၵျပမလား။ ျပလည္းျပပဲ။ ထြန္တံုးတိုက္ပဲြႏဲႊမလား။ ႏႊဲလည္းႏဲႊပဲ။ အစိုးရက တယ္ဂ႐ုစိုက္တာမွတ္လုိ႔။ ဒီၾကားထဲမွာ ေဘာင္ေတာ့ေက်ာ္မလာနဲ႔ ကိုယ့္လူ။ အေရးယူဖို႔ကေတာ့ အဆင္သင့္ပဲ။ ဒီရက္ပိုင္းေတြအတြင္းမွာ လယ္သမားအခ်ဳိ႕ ကိုယ့္လယ္ကိုယ္၀င္ထြန္လို႔ ပိုင္နက္က်ဴးလြန္မႈနဲ႔ တရားစဲြဆိုတဲ့အမႈေတြက နည္းမွမနည္းဘဲဟာ။ တစ္ေန႔က ေဒးဒရဲၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာ ဟိုယခင္ စားက်က္ေျမထဲ ကဲၽြ၀င္ေက်ာင္းမိတဲ့ လယ္သမားေတြ တရားစဲြခံရတယ္ဆိုပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေခတ္ ဥပေဒကေတာ့ ကဲၽြလား၊ ႏြားလား၊ လူလား ဘာမွခဲြျခားတာမွမဟုတ္ဘဲေနာ။ ဆိုေတာ့ကာ ကိုယ့္ေဘးကိုယ္သာၾကည့္လို႔ ေရွာင္ၾကရေတာ့မွာေပါ့ခင္ဗ်ာ။
က်ဳပ္စိတ္ထဲဗ်ာ။ စဥ္းစားမိေနတာေတာ့ ၾကာၿပီဗ်။ အေစာကေျပာခဲ့သလိုေပ့ါဗ်ာ။ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ႀကိမ္မီးအံုးမွ်လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနတဲ့ လယ္ယာေျမျပႆနာဟာ တကယ့္ကို အႀကီးႀကီးခင္ဗ်။ ေရွ႕ေရးေနာင္ေရးကို ေတြးၾကည့္ရင္လည္း ဒီေန႔ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ေျမသိမ္း၊ ယာသိမ္းကိစၥေတြကို နတ္လူသာဓုေခၚစရာ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ရင္ တစ္ခ်ိန္မွာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးစရာကိစၥေတြ ျဖစ္ေပၚလာမွာပဲ။ သို႔ကလိုျဖစ္လို႔မို႔ ျမန္မာျပည္ဟာ စိုက္ပ်ဳိးေရးႏုိင္ငံပါလို႔ ယံုၾကည္ဂုဏ္ယူစြာေျပာဆိုေနတဲ့ အစိုးရအေနနဲ႔ မိဘျပည္သူ ၾကည္ျဖဴတဲ့အစိုးရျဖစ္ရပါေစ့မယ္လို႔ အာမဘေႏၲအႀကိမ္ႀကိမ္ခံထားတဲ့ အစိုးရ အေနနဲ႔ တမင္ေခါင္းလဲြ အခ်ိန္ဆဲြေနတာဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲေပါ့ဗ်ာ။
အဲဒါပဲဗ်ာ။ က်ဳပ္စဥ္းစားေနတယ္ဆိုတာ။ ေန႔ေရာညပါ စဥ္းစားလြန္းလို႔ ဘစီမွာ ဆံပင္ေတာင္ျဖဴလာပါေပါ့။ ႏို႔ေပတဲ့ အေၾကာင္းရွာေတာ့ ေနျပည္ေတာ္မွာ ေတြ႕တာပဲဗ်။ အားလံုးပဲ သိၾကတယ္ဟုတ္။ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ ဒီကေန႔ အစိုးရအဖဲြ႕၀င္လူႀကီးအမ်ားစု ဗိုလ္မွဴး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘ၀က မစုေတၾကခင္ မေ၀းလွတဲ့အခ်ိန္ကေလး မွာပဲ အစိုးရ႐ံုးစိုက္ရာ ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္ကို တည္ခဲ့ၾကတယ္မဟုတ္လားဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕မ်ားေျပာတာေတာ့ စစ္ေရး မဟာဗ်ဴဟာ ဘာညာကိစၥေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းတယ္ဆိုပဲ။ ဟုတ္မွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ ျဖစ္လာမယ့္ လူထုဆႏၵျပပဲြေတြကို ေရွာင္လဲႊခ်င္တာ။ အေ၀းကေန ထိန္းခ်ဳပ္ကိုင္တြယ္ခ်င္တာလည္းပါမွာပဲ။
ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ။ အခုလို တစ္တိုင္းျပည္လံုးမွာ ေခါင္းစဥ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆႏၵျပပဲြ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲမွ် ဆင္ႏဲႊေနၾကတဲ့ကာလမွာ ေနျပည္ေတာ္မွာေတာ့ ေအးေဆးပဲ မဟုတ္လားဗ်။ ေအာ္ခ်င္သေလာက္ေအာ္၊ ျပခ်င္သေလာက္ျပ ေနသာသပ ေနျပည္ေတာ္ကဆိုတာလိုပဲ က်ဳပ္တို႔အစိုးရအဖဲြ႕ကေတာ့ နားေအးပါးေအး နဲ႔ အေ၀းမွာ သူတို႔လုပ္ခ်င္တာေတြ ဆက္လို႔သာ လုပ္ၿမဲမဟုတ္လားခင္ဗ်ာ။ အေရးႀကီးတာက ျပည္သူ႔ကိစၥ အတြက္ ေနျပည္ေတာ္မွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာဖို႔ပဲဗ်။
ဒါေၾကာင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံလယ္သမားေတြ ဘန္ေကာက္ကို ခ်ီတက္လာေတာ့ က်ဳပ္သိပ္သေဘာက်တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာေပါ့။ မက်ဘဲေနမလား။ အာဏာရဲ႕ဗဟိုခ်က္က ဘန္ေကာက္မဟုတ္လားဗ်။ အဲဒီကို ခ်ီတက္ၾက မယ္ဆုိရင္ တိုင္းျပည္ကလည္း အာ႐ံုစိုက္ရမယ္။ အစိုးရကလည္း မ်က္ႏွာလဲႊလို႔မရေတာ့ဘူး။ သိပ္ကို မဟာဗ်ဴဟာ ပိုင္ႏိုင္ၾကတဲ့ ထိုင္းလယ္သမားေတြပဲဗ်ာ။
ျမန္မာျပည္မွာ အာဏာတည္ရာဗဟိုခ်က္က ေနျပည္ေတာ္ပဲ မဟုတ္လားဗ်။ အဲဒီေနျပည္ေတာ္ဆီကိုသာ က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာလယ္သမားေတြမ်ား ခ်ီတက္သြားရင္ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မလဲ။
ေနျပည္ေတာ္သြား အျမန္လမ္းမႀကီးေပၚမွာ တစ္တိုင္းျပည္လံုးက ခ်ီတက္လာမယ့္ လယ္သမား အလုပ္ သမား ထုႀကီးနဲ႔ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနမွာပဲ။ အဲ..အဲ..လံုထိန္းနဲ႔ စစ္ကားမ်ားလည္း မည္းေနမွာပဲခင္ဗ်။ စိတ္ကူး ယဥ္ ၾကည့္တာပါ။ တစ္မ်ဳိးမျမင္ပါနဲ႔။
ထုိင္းလယ္သမားေတြက အာဏာဗဟိုခ်က္ကို ခ်ီတက္လာတာဟာ က်ဳပ္တို႔အတြက္ တယ္လည္းထူးတယ္ မဆိုသာျပန္ဘူးဗ်။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ၁၃၀၀ ျပည့္ ေရနံေျမသပိတ္ႀကီးတုန္းက အလုပ္သမားေတြ ရန္ကုန္ကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတာပဲဟာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အဂၤလိပ္အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ဟာ ရန္ကုန္ပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ေရးရာလႈပ္ရွားမႈေတြဟာ အာဏာရဲ႕ဗဟိုခ်က္ဆီပဲ ဦးတည္ရမယ္ဆိုတာ ထိုင္းလယ္သမားေတြကေတာ့ အေကာင္းဆံုးသေဘာေပါက္သြားၾကတယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဘစီက အားက်တယ္၊ အားရတယ္လို႔ေျပာခဲ့တာ။
ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ့္ေနရာေလးမွာ အသားကုန္ေအာ္ေန အစိုးရဂ႐ုမစိုက္မိရင္၊ ကိုယ့္အသံသူတို႔ မၾကားရင္၊ ကိုယ့္အလႈပ္အရွားကို သူတို႔မျမင္ရင္ ကုိယ့္လႈပ္ရွားမႈဟာ ဘယ္မွာသြားေအာင္ျမင္ပါ့မလဲဗ်။ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေလာက္ကလည္း ကမၻာ့သတင္းထဲဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဘာတဲ့ဗ်ာ။ Occupy Wall Street (ေ၀ါလမ္းမကို သိမ္းပိုက္ၾက)ဆိုတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ အေနာက္ကမၻာမွာ ေပၚခဲ့ေသးမဟုတ္လား။
ဘစီကေတာ့ အဲသလိုလႈပ္ရွားတာမ်ဳိး သိပ္သေဘာက်တာ။ ႏို႔ေပတဲ့ Occupy Naypaydaw “ေနျပည္ေတာ္ကို သိမ္းပိုက္ၾက”လို႔ေတာ့ မေျပာရဲဘူးခင္ဗ်။ ဟိုတစ္ေလာက ဒီအေျခအေနေတြ က်ဳပ္တို႔အာဏာပိုင္ေတြက ျမင္လို႔ထင္ပါရဲ႕။ အီးယူရဲ႕အကူအညီနဲ႔ ျမန္မာ့ရဲသားႀကီးမ်ားကို အဓိက႐ုဏ္း ႏွိမ္နင္းနည္းေတြ ဘာေတြ ေပးေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘစီတို႔ ေၾကာက္ပါတယ္။ အနီးသာကပ္သြားရင္ အ႐ိုက္ခံရမွအခက္။
ဆိုေတာ့ ဘစီတို႔က အေ၀းကေန လွမ္းၿပီးကလိတာမ်ဳိးပဲ လုပ္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔အျဖစ္ကို ေနျပည္ေတာ္ကသိေအာင္ ဘယ့္ႏွာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားေတာ့ ဟိုတ႐ုတ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေမာ္စီတံုးရဲ႕စကားတစ္ခြန္းကို ေခါင္းထဲေပၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲ ျပန္ရွာဖတ္ေတာ့ သူ႔စကားလံုးကလည္း တင္စားေျပာတာဆိုေပတဲ့ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ေၾကာက္စရာႀကီးခင္ဗ်။ ဥကၠ႒ ေမာ္က Boombard the Headquarters ဆုိပဲ။ “ဌာနခ်ဳပ္ကို ဗံုးခြင္းၾက” တဲ့။ ေအာင္မေလးဗ်ာ။ ေနျပည္ေတာ္ ကို ဗံုးခြင္းၾကလို႔သာ ေျပာလို႔ကေတာ့ ဘစီမွာ ကိြခနဲေနမွာပဲ။ ေၾကာက္စရာ။
ဒါေတြအားလံုးဟာ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ တင္စားသံုးႏႈန္းတဲ့ စကားလံုးေတြပါ။ ကိုယ္မေက်နပ္တဲ့ အဖဲြ႕အစည္းတစ္ရပ္ (သို႔မဟုတ္) အစိုးရတစ္ရပ္ကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ၾကတဲ့အခါ အဲသလိုေတြ တင္စားေျပာဆုိၾကတာပဲျဖစ္သဗ်။ ဌာနခ်ဳပ္ကို ဗံုးခြင္းၾကဆိုတာ ေမာ္စီတံုးက သူ႔ပါတီအတြင္း တခ်ဳိ႕လုပ္ရပ္ ေတြကို အားမလိုအားမရျဖစ္တာကို တင္စားေျပာခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘစီက ထိုင္းလယ္သမားေတြ ဘန္ေကာက္ဆီခ်ီတက္သြားတာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး စဥ္းစားတဲ့အခါ က်ဳပ္တို႔ျမန္မာလယ္သမားေတြလည္း ေနျပည္ေတာ္ဆီ ခ်ီတက္သြားတဲ့အခါ ဘာေတြမ်ားျဖစ္မလဲ ေတြးၾကည့္တာ။ ဆိုလိုတာက ေနျပည္ေတာ္က သိေအာင္လုပ္ရမယ္ဗ်။
တကယ္ေတာ့လည္း က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ ေလာေလာဆယ္အခ်ိန္ထိ ေနျပည္ေတာ္ကို သိမ္းပိုက္စရာမလိုပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဗံုးနဲ႔ခြင္းရေအာင္လည္း က်ဳပ္တို႔မွာ ဗံုးမွမရွိတာ။ က်ဳပ္တို႔မွာ ျပည္သူ႔အတြက္ အလုပ္အေကၽြး ျပဳမယ္ဆိုၿပီးသကာလ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ ေရြးေကာက္ခံခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ အမတ္မင္း မ်ားက က်ဳပ္တို႔ရဲ႕အခြင့္အေရးကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးမယ္လုပ္ကာ ေနျပည္ေတာ္အရပ္မွာ ရွိေနႏွင့္ၿပီပဲဟာ။ သူတို႔တစ္ခုခုလုပ္မယ္ထင္တာပဲ။ အခုထိေတာ့ က်ဳပ္တို႔လယ္သမားေတြကလည္း ေနျပည္ေတာ္က အဆံုးအျဖတ္ကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနေစာင့္ေနၾကတာပါ။
အဲ..ဗ်ာ။ သူတို႔ထင္သလိုျဖစ္မလာရင္ေတာ့ ျမန္မာလယ္သမားေတြက ေခသူေတြမဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ သူတို႔ကလည္း ဘစီလုိပဲ ထိုင္းလယ္သမားေတြ ဘန္ေကာက္ကိုခ်ီတာ အားက်ေနၾကတာကလား။ အေ၀းက ေအာ္လို႔မွ အာဏာပိုင္ေတြက မၾကားေယာင္ျပဳေနရင္ ေနျပည္ေတာ္ဆီ ခ်ီတက္ခ်င္တက္လာမွာပါ။ ထုိင္း လယ္သမားေတြလိုေတာ့ ေခတ္မီထြန္စက္ေတြ မရွိဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ႏို႔ေပမဲ့ ႏြားလွည္းနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ သြားရင္ေတာ့ရမွာပဲ။ ဒါလည္း ႏြားေတြအတြက္ သနားစရာ။ သူတို႔မွာ စားက်က္ေျမက်ယ္ေတာင္မရွိေတာ့ အစာမွေကာင္းေကာင္းမစားရရွာတာ။ ေနျပည္ေတာ္အထိ သူတို႔ကို လွည္းဆဲြခိုင္းဦးဖုိ႔ဆိုရင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
အေရးႀကီးတာက က်ဳပ္တို႔လယ္သမားေတြဒုကၡ ေနျပည္ေတာ္က တကယ္သိဖုိ႔ပဲလိုတာ။ ေနျပည္ေတာ္က သိေအာင္ေတာ့ လုပ္ရမွာပဲ။ ေမာ္စီတံုးကိုေတာ့ ဗံုးနဲ႔ခြင္းမယ္ မေျပာခ်င္ေပါင္ဗ်ာ။ အဲဒီစကားလံုးႀကီးက ၾကားရတာနား၀မွာ ၾကမ္းပါတယ္ဗ်ာ။ သို႔ေသာ္ျငား ဆင့္ပြားၿပီးေျပာလို႔ရတာ တစ္ခုေတာ့ရွိရဲ႕ဗ်။ အဲဒါ ကေတာ့ ဌာနခ်ဳပ္..အဲ .. ေနျပည္ေတာ္ကို ေလာက္ေလးခြနဲ႔ ပစ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္ဘူးလား။
တကယ္လို႔မ်ား ေလးခြနဲ႔ပစ္ရင္ ေနျပည္ေတာ္အထိေတာ့ က်ဳပ္တို႔ေလာက္စာလံုးက မေရာက္ေလာက္ ပါဘူး။ ႏို႔ေပတဲ့ က်ဳပ္တို႔ဒုကၡ ဘယ္လိုရွိတယ္ဆိုတာ သူတို႔ကိုအသိေပးတဲ့သေဘာ တင္စားေျပာခဲ့တာ။ ဒီၾကားထဲ ေလာက္စာလံုးတစ္လံုးတေလေလာက္ လႊတ္ေတာ္ေခါင္မိုးေပၚက်သြားေတာ့လည္း အိပ္ငိုက္ေနတဲ့အမတ္မင္းမ်ားကို ႏိႈးၿပီးသားျဖစ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ၀န္ႀကီးေတြလည္း အလန္႔တၾကားရွိသြားမွာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ျပည္သူေတြဒုကၡ ေနျပည္ေတာ္က အေရးတယူမျပဳသမွ် ဘယ္ေတာ့မွ သက္သာရာရမယ္ မထင္ေပါင္။ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ။ ေနျပည္ေတာ္ကို ေလးခြနဲ႔ပစ္ၾက။
(ယခုေဖာ္ျပပါသေရာ္စာသည္ စာေရးသူဘစီ၏ အာေဘာ္သာျဖစ္သည္။)
