ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၂၉ ရက္အထိ အရန္ႏုိင္ငံျခားေငြ ပမာဏ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၈ ဒသမ ၁၃ ဘီလ်ံခန္႔ႏွင့္ ေရႊတန္ခ်ိန္ ၇ ဒသမ ၁၅၃၃ တန္ခန္႔ ပိုင္ဆိုင္ထားရွိေၾကာင္း သိရသည္။
ေရႊတစ္တန္လွ်င္ ပိႆာ ၆၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ရွိၿပီး လက္ရွိကာလ ေပါက္ေစ်းမွာ တစ္ပိႆာလွ်င္ က်ပ္သိန္း ၆၈၀ ရွိသည္ဟု (ေရႊဆိုင္ပိုင္ရွင္ အခ်ဳိ႕၏ စကားအရ) သိရၿပီး ယင္းသို႔ဆိုလွ်င္ ေရႊ ၇ ဒသမ ၁၅၃၃ တန္၏ ကာလတန္ဖိုးမွာ က်ပ္သိန္းေပါင္း ၂၉၁၈၇၉၁ ဒသမ ၂ သိန္းခန္႔ ျဖစ္သည္။ ယင္းကို လက္ရွိေငြလဲႏႈန္း အေမရိကန္ေဒၚလာ တစ္ေဒၚလာလွ်င္ ၉၇၃ က်ပ္ ျဖစ္ေနရာ (ျဖင့္လဲလွ်င္) အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၉၉၉၇၈၅၄၀ ဒသမ ၅၉၆ ေဒၚလာ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၉၉ ဒသမ၉၇၈၅၄၁ သန္း ) ခန္႔ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လက္ရွိ ႏုိင္ငံျခား အရန္ေငြ ပမာဏ ၈ ဒသမ ၁၃ ဘီလ်ံ အေမရိကန္ေဒၚလာ (Billion USD) ႏွင့္ ေရႊတန္ခ်ိန္ ၇ ဒသမ ၁၅၃၃ တန္၏ တန္ဖိုး အေမရိကန္ေဒၚလာ ၂၉၉ ဒသမ ၉၇၈၅၄၁ မီလ်ံ (Million USD) ႏွစ္ရပ္ေပါင္း တန္ဖိုးမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၈ ဒသမ ၄၂၉၉၇၈၅၄၁ ဘီလ်ံ (Billion USD) ခန္႔ ရွိေပလိမ့္မည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိုေငြပမာဏသည္ လက္ရွိႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ပမာဏ (FDI) အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄၃ ဒသမ ၉ ဘီလ်ံေက်ာ္ခန္႔ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ ၁၉ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ခန္႔သာ ရွိေနေသးသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဇြန္လအထိ ျပည္တြင္းစုေဆာင္းေငြ ပမာဏမွာ က်ပ္ ၈၆၉၁ ဒသမ ၁၅၈၁ ဘီလ်ံခန္႔ (လက္ရွိေငြလဲႏႈန္း အေမရိကန္ တစ္ေဒၚလာလွ်င္ ၉၇၃ က်ပ္ျဖင့္ တြက္လွ်င္ ၈ ဒသမ ၉၃၂၃၃၁ ဘီလ်ံ အေမရိကန္ေဒၚလာ (Billion USD) ခန္႔ျဖစ္ရာ ယင္းေငြပမာဏသည္ FDI ၏ ရာခိုင္ႏႈန္း ၂၀ ေက်ာ္ခန္႔သာ ရွိေနေသးေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ အရန္ႏုိင္ငံျခားေငြ ပမာဏ ၈ ဒသမ ၁၃ ဘီလ်ံ (Billion USD) ၊ေရႊတန္ခ်ိန္ ၇ ဒသမ ၁၅၃၃ တန္၏ ကာလတန္ဖိုး ၂၉၉ဒသမ ၉၇၈၅၄၁ မီလ်ံ (Million USD) ႏွင့္ ျပည္တြင္းစုေဆာင္းေငြ ပမာဏ (ကာလတန္ဖိုး အေမရိကန္ေဒၚလာျဖင့္) ၈ ဒသမ ၉၃၂၃၃၁ ဘီလ်ံ (Billion USD) ထိုသံုးခုေပါင္းမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇ ဒသမ ၃၆၂၃၀၉ ဘီလ်ံ (Billion USD) ခန္႔ျဖစ္ၿပီး ယင္းမွာ FDI ၏တန္ဖိုး (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄၃ ဒသမ ၉ ဘီလ်ံ) ၏ ၃၉ ဒသမ ၅၄၉၆၇ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔သာရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ (တစ္နည္းအားျဖင့္ FDI ပမာဏ၏ ထက္၀က္မွ်ပင္ မရွိေသးဟူေသာ အဓိပၸာယ္ ျဖစ္သည္။) ဆိုလိုသည္မွာ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ Gross Domestic Capital Formation သည္ အားနည္းေနဆဲျဖစ္ၿပီး ျပည္ပတိုက္႐ိုက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ (FDI) ပမာဏႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္ပါသည္။
တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ယေန႔လက္ရွိ ေငြေဖာင္းပြမႈႏႈန္း (Inflation Rate) မွာ ၇ ဒသမ ၃ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ရွိလာသည္ဟု သိရၿပီး Money Supply ပမာဏမွာ ၂၀၁၀-၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ က်ပ္ ၆၃၃၁ ဒသမ ၈၀ ဘီလ်ံ၊ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ က်ပ္ ၆၇၂၂ ဒသမ ၆၂ ဘီလ်ံ၊ ၂၀၁၂-၂၀၁၃ ခုႏွစ္တြင္ က်ပ္ ၉၀၄၆ ဒသမ ၁၉ ဘီလ်ံရွိသည္ ဆိုသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၀၁၁-၂၀၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ၂၀၁၀-၂၀၁၁ ခုႏွစ္ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လွ်င္ က်ပ္ ၃၉၀ ဒသမ ၈၂ ဘီလ်ံခန္႔ တိုးျမင့္လာေသာ္လည္း ၂၀၁၂-၂၀၁၃ ခုႏွစ္တြင္ ၂၀၁၁ - ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ထက္ က်ပ္ ၂၃၂၃ ဒသမ ၅၇ ဘီလ်ံအထိ ႐ုတ္ျခည္းတိုးျမင့္ လာရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းကို သိရွိရန္ လိုအပ္ေပလိမ့္မည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ခန္႔မွန္းဘတ္ဂ်က္လို ေငြျပမႈ (Budget Deficit) ပမာဏမွာ က်ပ္ ၂၈၈၇ ဒသမ ၄၇၉ ဘီလ်ံ (အေမရိကန္ေဒၚလာ တန္ဖိုး ၂ ဒသမ ၉၆၇၆ ဘီလ်ံ Billion USD) ခန္႔ရွိေနၿပီး ယင္းဘတ္ဂ်က္ လိုေငြျပမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ရန္ႏွင့္ တတ္ႏိုင္သေရြ႕ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြျပမႈ ႀကီးမားလာျခင္းႏွင့္အတူ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ေသာ ေငြေဖာင္းပြမႈႏႈန္း ျမင့္မားျခင္းကို အျမဲမျပတ္ ဂ႐ုစိုက္ရန္ လိုအပ္ေပမည္။ အေၾကာင္းမွာ ဘက္ဂ်တ္လိုေငြျပမႈ ပမာဏ ႀကီးမားလာျခင္း (Increased Budget Deficit) ႏွင့္ ယင္းကို ေငြစကၠဴထုတ္ၿပီး ေျဖရွင္းျခင္း (သို႔မဟုတ္) Financing လုပ္ျခင္းမွတစ္ဆင့္ စီးပြားေရး အက်ပ္အတည္းမ်ား (Economic Crisis) ျဖစ္ေပၚလာေလ့ ရွိတတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ Money Supply ျမင့္မားလာလွ်င္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ားလည္း ျမင့္တက္လာၿပီး ႏုိင္ငံတကာေစ်းကြက္ ေစ်းႏႈန္းမ်ားႏွင့္ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈစြမ္းရည္ နိမ့္က်လာၿပီး အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေငြစာရင္းရွင္းတမ္း (Balance of Payments) မွာ ဆိုးရြားလာႏိုင္ပါသည္။
အျခားတစ္ဖက္တြင္ ကုန္သြယ္ေရး လိုေငြျပမႈ (Trade Deficit) ႏွင့္ ဘ႑ာေရး လိုေငြျပမႈ (Budget Deficit) တို႔သည္ ႏုိင္ငံျခားေငြေၾကး လဲလွယ္ႏႈန္းကို တန္ဖိုးေလ်ာ့က် ေစႏုိင္သကဲ့သို႔ ျပည္တြင္းစုေဆာင္းမႈ ႏႈန္းကိုလည္း နိမ့္က်ေစႏုိင္ ပါသည္။
ဤအထက္ပါ လက္ရွိ ျမန္မာ့စီးပြားေရး အေနအထားကို အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏုိင္ငံ၏ စီးပြားေရး အေျခအေနႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္သိရွိႏိုင္ရန္အတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ အေျခအေနႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မိပါသည္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ၏ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၏ GDP သည္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၆၄ ဒသမ ၄ ဘီလ်ံျဖစ္ၿပီး လူတစ္ဦးခ်င္း GDP သည္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇၇၀၊ ႏုိင္ငံျခား အရန္ေငြေၾကး ပမာဏ (ေရႊမပါ ၁၉၉၂ မတ္လ) တြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇ ဒသမ ၉ ဘီလ်ံႏွင့္ ေရႊေအာင္စ ၂ ဒသမ ၄၇ သန္းခန္႔ ရွိေနခဲ့သည္။
ဆိုလိုသည္မွာ ယေန႔ ၂၀၁၃-၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ GDP သည္ ၅၉ ဒသမ ၄ ဘီလ်ံ အေမရိကန္ေဒၚလာ (IMF အရ) ခန္႔မွန္းထားရွိရာ ယင္းပမာဏသည္ ထုိင္းႏုိင္ငံ၏ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ GDP ၏ ၆၄ ဒသမ ၄ ဘီလ်ံထက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ငါးဘီလ်ံ နည္းေနေသးၿပီး ကာလအားျဖင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔က ထိုင္းႏုိင္ငံ၏ GDP ထက္ပင္ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ GDP က နိမ့္က်ေနေသးျခင္း ျဖစ္သည္။ ၎အျပင္ ထုိင္းႏုိင္ငံ၏ အရန္ႏိုင္ငံျခားေငြ ပမာဏမွာ (၁၉၉၂ မတ္လ) တြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇ ဒသမ ၉ ဘီလ်ံႏွင့္ ေရႊေအာင္စ ၂ ဒသမ ၄၇ သန္း ပိုင္ဆုိင္ေနျခင္းကိုလည္း ေတြ႕ရွိရသည္။
ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၁၃-၂၀၁၄ ခုႏွစ္တြင္ GDP မွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅၉ ဒသမ ၄ ဘီလ်ံခန္႔ျဖစ္ရာ ယင္းပမာဏႏွင့္ ယေန႔လက္ရွိ FDI ပမာဏ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄၃ ဒသမ ၉ ဘီလ်ံႏွင့္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၅ ဘီလ်ံခန္႔သာ ကြာဟ (ျခားနား) ေနေၾကာင္း ေတြ႕ရသလို ျပည္တြင္းစုေဆာင္းမႈ ပမာဏႏွင့္ ျပည္တြင္းရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ပမာဏတို႔ ျမင့္မားလာရန္မွာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္ မရွိမျဖစ္ အေရးပါေၾကာင္း ေလ့လာေတြ႕ရွိရသည္။
ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ား အေပၚတြင္ အလြန္အမင္း မွီခိုမႈ အေပၚတြင္ အားျပဳေသာ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈသည္ ရံဖန္ရံခါ တည္ၿငိမ္မႈ အားနည္းေစႏုိင္ ပါသလို မက္ခ႐ို စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ပံုသဏၭာန္ကိုလည္း ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမ်ား ျဖစ္ေပၚေစႏုိင္ပါသည္။
(ေဆာင္းပါးရွင္ - ေဒါက္တာေအာင္ကိုကို (စီးပြားေရးပညာ၊ စီးပြားေရး ေပၚလစီ)
Credit - Eleven Media
