အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားမစြဲဖို႔ ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္ပါရေစ။ ျမင္မိတာေျပာျခင္းဟာ အျပစ္မျဖစ္တန္ရာဘူး ထင္လို႔ပါ။ အထင္လြဲ၊ အျမင္လြဲ၊ အခ်စ္မြဲၾကတဲ့ ကေန႔သံသရာခရီးသြားေတြၾကားမွာ အမုန္းတရား ပြားေနၾကတာမို႔ ႀကိဳ၍ ေတာင္းပန္ထားျခင္းပါခင္ဗ်။
အထင္လြဲစရာျဖစ္တယ္ဆိုရင္လည္း သည္းခံပါ။ ဘ၀င္ဟပ္ၿပီး ေက်နပ္ဖြယ္ျဖစ္ရင္လည္း ပုဆိုးၿခံဳထဲမွာ လက္ခုပ္ကေလးကို အသံမထြက္ေအာင္တီး၍ ဘစီကိုဂုဏ္ျပဳပါ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္လည္း တိတ္တိတ္ေနၿပီး စိတ္ေက်နပ္ေအာင္သာဆဲပါ။ တစ္ဆိတ္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မွာ မဖြၾကပါနဲ႔ ခင္ဗ်ာ။
အင္း... ကမၻာႀကီးကလည္း တလႈပ္လႈပ္ရယ္။ ဟိုတုိင္းျပည္မယ္ ဆႏၵေတြျပလို႔ မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္လာျဖစ္ရဲ႕။ ဒီတုိင္းျပည္မယ္ ကားဗံုးခြဲလို႔ လူဘယ္ႏွေယာက္ ေသသတဲ့။ ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ႏိုင္ငံက လႊတ္ေတာ္ထဲမယ္ ရန္ျဖစ္ၾကလို႔ဆိုလား။ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းဟာ ဘယ္ေနရာမွ မရွိပါကလားလို႔ သံေ၀ဂပြားၿပီးေနမွ ေတာ္မယ့္ အျဖစ္။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ဒီကမၻာမွာ အၿမဲလိုအပ္ေနပါတယ္။ တည္ၿငိမ္မႈကင္းမဲ့တဲ့ တုိင္းျပည္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ အပူမီးဟာ အျခားေသာ ကမၻာ့တိုင္းျပည္မ်ားကိုလည္း ကူးစက္ႏုိင္ပါတယ္။ ေညာင္ဦးကမ္းပါးၿပိဳတာနဲ႔ စမၸာနဂိုရ္က ႏြားဟာ ေပါင္က်ိဳးႏုိင္တယ္ဆိုတာ ေရွးလူႀကီးေတြ ႏွစ္ရာနဲ႔ခ်ီၿပီးေျပာတဲ့ စကားပါ။ ဒါကို အေနာက္တုိင္းက ဋီကာခ်ဲ႕တဲ့အခါ ေခတ္မီမီ ကမၻာၾကည့္ၾကည့္ျခင္းဆိုလား၊ ဘိုလိုေျပာရင္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းလို ျဖစ္စဥ္ဆိုသဟာေပါ့။
ဆိုလိုရင္းကေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းတုိင္းျပည္မွာ စစ္ျဖစ္ေနတာဟာ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ အေ၀းႀကီးပါလို႔ ေတြးေနလို႔ ေခတ္မမီ ေတာ့တဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္သဗ်ာ။ အိမ္ေရွ႕ပူဟာ အိမ္ေနာက္မွာလည္း မခ်မ္းသာႏုိင္ပါဘူး။ ကမၻာရဲ႕ ဘယ္ေန ရာမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိဘူးဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔မွာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း မရွိႏုိင္ပါဘူး။
က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေရႊျပည္ႀကီးမွာလည္း ရန္ျဖစ္တဲ့ေနရာမယ္ ကမၻာနဲ႔ ရင္ေပါင္တန္းေနတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ တုိင္းတုန္ျပည္တုန္ ဟိုးေလးတေက်ာ္ ပဋိပကၡႀကီးေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ ကေန႔အခ်ိန္မွာ က်ဳပ္တို႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ပိုၿပီး ေတာင့္တေနမိပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျဖစ္ေပၚေစမယ့္ စိတ္ကူးေတြကိုလည္း ေတြးမိပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ အေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္း မၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့အခါ ပိုသိလာတဲ့ စကားရွိမို႔လား။
က်ဳပ္လည္း ပဋိပကၡေတြနဲ႔ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ႀကံဳရမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို သေဘာေပါက္လာလို႔လား မသိဘူး။ ကမၻာကိုလည္း လွမ္းၾကည့္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ထက္ေတာင္ ဆိုးေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သတ္ျဖတ္ေနလိုက္ၾကတာ။ မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ေနလိုက္ၾကတာ။ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းမရွိ ျဖစ္ေနလုိက္ၾကတာ။
လူဆိုတာ ကူကယ္ရာမဲ့ေနခ်ိန္မွာ အားကိုးရာရွာစၿမဲပါပဲ။ ဒီကမၻာမယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးႏိုင္မယ့္ လူပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေတာင့္တၿမဲမို႔လား။ ဒါနဲ႔ က်ဳပ္လည္း ေရနစ္သူဟာ အားကိုးရာအျဖစ္ ေကာက္႐ိုးတစ္မွ်င္ကိုျဖစ္ေစ ဖမ္းဆုပ္ရေသးတာဆိုေတာ့ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိပါသဗ်။ တျခား ဟုတ္ပါ႐ိုးလားဗ်ာတို႔။ ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာသြားတဲ့ အဲဖရက္ႏိုဗယ္ဟာ သူေသခါနီးမွာ အျမင္မွန္တစ္ခု ရခဲ့သဗ်။ အဲဒါကေတာ့ လူသတ္လက္နက္ ထုတ္လုပ္မႈကရရွိတဲ့ ပိုင္ဆုိင္မႈေတြကို အရင္းအႏွီးျပဳၿပီး ကမၻာအတြက္ ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း သယ္ပိုးထမ္းေဆာင္ၾကတဲ့သူေတြကို ထိုက္တန္တဲ့ဆုမ်ား ခ်ီးျမႇင့္ဖို႔ အမိန္႔ရွိသြားတယ္။
ဒါနဲ႔ ႏိုဗယ္ဆု ေရြးခ်ယ္ေရးေကာ္မတီက ကမၻာတစ္၀န္းက ထိုက္တန္သူေတြကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ႏွစ္စဥ္ ႏိုဗယ္ဆုေတြ ခ်ီးျမႇင့္တယ္။ စာေပ၊ ေဆးသိပၸံနဲ႔ အျခားေသာဆုမ်ားအျပင္ အေရးႀကီးဆံုးနဲ႔ လူသိအမ်ားဆံုးကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆု ျဖစ္ပါတယ္။ ဂုဏ္ယူေလာက္တဲ့ ဒီဆုကို လက္၀ယ္ပိုင္ပိုင္ ရရွိတဲ့သူေတြဟာ ကမၻာမယ္ မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဂုဏ္ယူဖြယ္ အျဖစ္ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔တုိင္းျပည္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒါသႀကီးသူေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတဲ့ က်ဳပ္တို႔ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုလားသူေတြ ရွိေနတာဟာ အားတက္စရာပါပဲ။ အဖ်က္အင္အားစုက ဘယ္ေလာက္ပဲ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ရွိေနပါေစ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွလံုးသားကို ႐ိုက္မခ်ိဳႏုိင္ဘူးလို႔ အားတက္ခ်င္စရာပါပဲ။
အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ အေရအတြက္ ကမၻာမွာ မ်ားလာပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားေတြ မ်ားလာတာလည္း အမွန္ပဲ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားထက္ အေရအတြက္ မ်ားတာကေတာ့ အၾကမ္းဖက္၊ အစြန္းေရာက္၊ စစ္ေသြးႂကြနဲ႔ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ ျပင္းထန္သူေတြပဲေလဗ်ာ။
ဒီေနရာမွာ က်ဳပ္ေတြးေနမိတာ တစ္ခုရွိသဗ်။ ၿပီးေတာ့ နည္းနည္း ဘ၀င္မက် ျဖစ္မိတာေလးေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အႏွီလို တလႈပ္လႈပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ လက္ရွိကမၻာအေနအထားမွာ ႏိုဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရွင္ေတြရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားကို မၾကားရတာကေတာ့ အေတာ္ထူးတယ္။ ကမၻာတစ္၀န္းမွာ ပံုသဏၭာန္မ်ိဳးစံုနဲ႔ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ မၿငိမ္သက္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ေတြဟာ ဘယ္လုပ္ေနၾကသလဲ။
သိၾကတဲ့အတုိင္း ဟိုတေလာေလးတုန္းက ေျမာက္ကိုရီးယားက ေတာင္ကိုရီးယားကို စိန္ေခၚလုိက္တယ္။ ဆင္ဖမ္းမယ္၊ က်ားဖမ္းမယ္၊ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္နဲ႔ ပစ္မယ္လုပ္လို႔ တစ္ကမၻာလံုး တုန္လႈပ္ သြားေသးတယ္။ အႏွီလို တင္းမာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ေတြက ၾကား၀င္ဖ်န္ေျဖတာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ႏိႈးေဆာ္တာလုပ္တယ္လို႔ က်ဳပ္ျဖင့္ မေတြ႕မိဘူး။ အမွတ္ မမွားရင္ေပါ့ေလ။ အခု ဆီးရီးယားအေရးမွာလည္း အဲသလိုပဲ။
က်ဳပ္တို႔ဆီမွာလည္း အလားတူပဲဗ်ာ။ ပဋိပကၡေတြျဖစ္ေနလိုက္တာ။ ေနာက္တစ္ခါ ဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရးကို အေျခခံၿပီး ေျပာဆိုေနၾကလို႔ အဆင္မသင့္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္လာဖြယ္ရွိတဲ့ အေနအထားမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသမားေတြဟာ ဘာမွ ၀င္ေရာက္ေျပာဆိုျခင္း၊ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးျခင္း၊ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳၾကတာဟာ ထူးဆန္းမေနဘူးလား။
အႏွီလိုဆိုရင္ အခုတစ္ေလာ ေျပာေျပာေနတဲ့ တိတ္ဆိတ္ေနသူေတြ စာရင္းမွာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဗယ္ဆုရွင္ေတြကိုလည္း ထပ္ျဖည့္ရလိမ့္မယ္ ထင္သဗ်။ အဲဖရက္ႏိုဗယ္ကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးမယ္ဆိုတဲ့အခါ ကမၻာမယ္ စစ္မက္နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဟန္႔တားမယ့္သူ၊ ကာကြယ္ႏုိင္မယ့္ သူေတြနဲ႔ ကာကြယ္ေပးတဲ့သူေတြကို ရည္စူးခဲ့တာမို႔လား။
ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ဒီလိုလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေသးတယ္ဆုိတဲ့ အေျဖတစ္ခုရတယ္။ အဲဒါက အခုေနာက္ပုိင္း ႏိုဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေတြေပးတာဟာ ဦးတည္ခ်က္ နည္းနည္းေျပာင္းသြားတာ သတိထားမိတယ္ဗ်။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလိုလားသူ၊ တိုက္တြန္းသူမ်ားထက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဖ်က္ဆီးဖြယ္ ရွိတဲ့သူေတြကိုခ်ိန္ၿပီး ေပးေနတာမ်ိဳး ေတြ႕လာရလို႔ပါ။ ေရႊျပားသူခုိးကို ဘုရားလူႀကီး ခန္႔လုိက္သလိုေပါ့ဗ်ာ။ လူႀကီးျဖစ္သြားေတာ့ သူခိုးေပမယ့္ လူ႐ိုေသေအာင္ ေနရတဲ့အေျခအေန ျဖစ္လာေအာင္ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး လုပ္တာမ်ိဳး ျဖစ္ႏုိင္သဗ်။ ဒါေၾကာင့္ အိုဘားမားဟာ သူ႔ရဲ႕ သမၼတရာထူး လက္ခံၿပီးစ ကမၻာကို ဘာမွ လုပ္မျပရေသးခင္မွာတင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုကို ေပးလုိက္တာေပါ့။ သူက စူပါပါ၀ါ အဏုျမဴလက္နက္ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေရေျမ့သခင္ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ဘုရားလူႀကီး ခန္႔လိုက္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ႏုိင္ တယ္ဗ်။
အာရပ္နဲ႔အစၥေရး ေနာင္ဂ်န္ခ်ေနခ်ိန္မွာ အာရပ္ေခါင္းေဆာင္ အာရာဖတ္နဲ႔ အစၥေရး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေနတန္ယာဟုတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆု ပူးတြဲရဖူးတယ္။ ကမၻာကို အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္ ဆူပူေနတဲ့သူေတြကို ဆုေပးလုိက္တဲ့သေဘာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး က်ဳပ္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားက ေခါင္းေဆာင္ေလး ကင္ဂ်ံဳအန္ကိုမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆု ေပးလိုက္ရင္ ဘယ္ႏွယ့္ ေနမလဲ။
ၿပီးေတာ့ ဘင္လာဒင္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အယ္လ္ကိုင္ဒါအဖြဲ႕ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုမ်ား အစကတည္းက ေပးထားလုိက္မယ္ဆိုရင္ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္အားျဖင့္ တိုးတက္ေကာင္း တိုးတက္လာႏုိင္တယ္။ ဒီကေန႔ ဟန္ေရးတျပျပနဲ႔ ဆူပူလႈပ္ရွား အၾကမ္းဖက္သမား အေတာ္မ်ားမ်ား ကိုလည္း ႏိုဗယ္ဆုေပးၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ထိန္းသိမ္းခိုင္းလုိက္ရင္ ဘယ္ႏွယ့္ေနတံုး။
မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ။ ကေန႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ေတြ ရွိေနေတာ့ေကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ၾကားရ လို႔လား။ မၾကားရတာထက္စာရင္ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ေဒသတြင္း တည္ၿငိမ္မႈေတြကို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္ေနတဲ့လူေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ေပးလုိက္ၿပီး ေခၽြးသိပ္လိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား။
ဒီကိစၥမွာ အျငင္းပြားစရာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ေတာ္ၾကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုလိုခ်င္လို႔ တမင္တကာကို ဆူပူလႈပ္ရွားတဲ့ အဖ်က္သမားေတြရဲ႕ အင္အားဟာ တိုးပြားလာမယ္။ အႏွီလိုမ်ားဆို ခက္ရခ်ည္ရဲ႕လို႔ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကသူမ်ား ရွိလာႏုိင္ပါရဲ႕။ ဒါလည္း မပူပါနဲ႔။ ဘယ္အရာမဆို ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးကေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ။
တကယ္လို႔ အဲဒီလို လိုခ်င္သူေတြ မ်ားမယ္ဆိုရင္လည္း ဆူပူလႈပ္ရွား အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားအတြက္ ႏိုဗယ္ဆုတစ္ခု ဖန္တီးၿပီး ထပ္တိုးခ်ီးျမႇင့္ဖို႔ ႏိုဗယ္ဆုေကာ္မတီကို က်ဳပ္တို႔ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္တာေပါ့ေလ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုနဲ႔အၿပိဳင္ ဆူပူလႈပ္ရွားႏိုဗယ္ဆု ဆိုသဟာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီလို ဆူပူလႈပ္ရွားႏိုဗယ္ဆု ကိုမ်ား ေရြးခ်ယ္ေပးအပ္မယ္ဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ဘယ္ႏုိင္ေတြက ဘယ္သူေတြမ်ား ရရွိမလဲဆိုတာကလည္း စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္မွာ။
က်ဳပ္ျဖင့္ ျမင္ေယာင္ပါေသးတယ္။ ေသခ်ာတာက အဲဒီအခ်ိန္က် က်ဳပ္တို႔တုိင္းျပည္မွာလည္း ႏိုဗယ္ ဆုရွင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေပၚထြက္လာမယ္ ဆုိတာပါပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔အဖို႔ ဂုဏ္ယူစရာႀကီးေနမွာေပါ့။
က်ဳပ္ရဲ႕ ဒီလို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ေရးတာကိုဖတ္ၿပီး ႏိုဗယ္ဆုေရြးခ်ယ္ေရးေကာ္မတီက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ကန္႔ကြက္လာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ရမလဲ။ ဒီေဆာင္းပါးကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပတဲ့ သတင္းစာတုိက္ ေရွ႕မွာ ဆႏၵျပၾကမလားမသိဘူး။
ဘစီ
(ဤစာစုသည္ သေရာ္စာျဖစ္ၿပီး စာေရးသူဘစီ၏ အာေဘာ္အတုိင္းသာ ျဖစ္ပါသည္)
7Day Daily သတင္းစာ အမွတ္ ၇၃၊ ဇူလိုင္ ၆၊ ၂၀၁၃၊ စာမ်က္ႏွာ ၂၀
Credit : http://myanmarthway.blogspot.com/
